8thAug

[8thAug] Regular event 01

posted on 12 Nov 2014 16:09 by razio in 8thAug

Regular Event 01

12th Loop

มีคนกำลังเล่นตลกอะไรบางอย่าง...

นั่นเป็นความเห็นของผมที่มีต่อสถานการณ์ในขณะนี้

อันที่จริงผมไม่แน่ใจหรอกว่ามันใช่ฝีมือคนหรือเปล่า แต่ตอนนี้ที่แน่ใจก็คือผมอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเดิมซ้ำมาเกือบจะสองสัปดาห์แล้ว...ไม่สิ พูดให้ถูกคือมันคนละฉบับกันแต่เนื้อหาวันที่ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ

ตอนแรกผมไม่ได้เอะใจนักเพราะพวกเราพึ่งมาถึงที่นี่ ไม่คุ้นเคยกับผู้คนและวิถีชีวิตของเมืองนี้ แต่อยู่ไปได้สามสี่วันความผิดปกติก็เริ่มชัดเจนขึ้น ดวงจันทร์ค้างเติ่งหยุดนิ่งไร้ข้างขึ้นข้างแรม เหตุการณ์วนซ้ำซาก ผู้คนที่ลืมเลือน กาลเวลาที่ไหลย้อนกลับ

จนในที่สุดเมื่อวันอังคารผ่านไปสิบสองครั้ง ผมก็ได้ข้อสรุปว่า ดีร์ชาดติดอยู่ในห้วงเวลาวันที่ 8 สิงหาคม...มันไม่มี “วันพรุ่งนี้”

 


 

ตั้งแต่ย่างก้าวเข้ามาในดีร์ชาดก็ได้เตรียมใจไว้ในระดับนึงแล้วว่าอะไรๆ มันก็คงจะต่างไปจากที่เคยพบเจอมา แต่ดูเหมือนว่าจะยังเตรียมไว้ไม่มากพอ

ที่โชคดีคือมาเรียก็ไม่ได้ติดอยู่ในวังวนเหมือนคนอื่นๆ กล่าวคือไม่ได้มีพฤติกรรมซ้ำๆ ไม่อย่างนั้นผมคงร้อนรนเกินกว่าจะมานั่งดูดบุหรี่ขบคิดเอื่อยๆ แต่ผมก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดเรื่องนี้กับเธอ ไม่แน่มาเรียอาจจะรู้ตัวก่อนผมนานแล้ว

เป็นไปได้ว่าผมอาจจะผ่านวันอังคารที่แปดมาแล้วเป็นร้อยครั้งแต่เพิ่งมารู้สึกตัวเอาป่านนี้ และยังมีความเป็นไปได้อื่นอีกมากมาย ดีไม่ดีผมอาจจะแค่ติดอยู่ในความฝันตัวเองก็เป็นได้ ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะสังเกตการณ์ไปก่อน จะทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ไม่มีอะไรรับประกันว่าการวนซ้ำจะหยุดเมื่อไหร่ หากวันที่เก้ามาถึง วันที่แปดครั้งล่าสุดก็จะกลายเป็น ของจริง ทันที

อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับเมืองนี้จะต้องเริ่มขึ้นเมื่อราวๆ ตี่สี่ไม่เกินตีสี่ครึ่งของวันที่เก้า น่าเสียดายที่ในวันที่ควรจะเป็นวันที่เก้านั้นผมได้แต่นอนอยู่ในห้องเลยคาดเดาลำบากว่าวันที่เริ่มมีปัญหานั้นเป็นวันไหนกันแน่

หลายวันมานี้ผมสูบบุหรี่จัดขึ้นตั้งแต่ค้นพบว่าเช้าวันรุ่งขึ้นกล่องใส่บุหรี่ของผมจะเต็มเอียดเหมือนเดิมโดยไม่ต้องมานั่งมวนใหม่ รวมถึงเงินที่ใช้ไปก็กลับคืนมา แน่นอนว่าอะไรที่ได้มาก็จะหายไปเช่นกัน ผมแทบจะรื้อห้องทั้งห้องดูเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้มีตัวอะไรซุ่มอยู่หลังกำแพง

พฤติกรรมแปลกประหลาดของผมไม่พ้นสายตามาเรีย แต่ทั้งนี้ผมก็เดาไม่ถูกอยู่ดีว่าหล่อนมีความเห็นอย่างไร

“มีอะไรเหรอ?” เธอถามผม

“มันแปลกๆ น่ะ”  และผมก็ตอบไปแค่นั้น กลับไปง่วนอยู่กับความคิดของตัวเองดังเดิม

การที่มาเรียไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านั้นผมคิดว่าคงเป็นเพราะเธอก็คงจะรู้สึกเช่นเดียวกัน หวังว่าอย่างนั้นนะ ก็อย่างที่บอกไปว่าผมเดาเธอไม่ออก ไม่เคยเลย

ผมพลิกดูแผลตกสะเก็ดบนหลังมือที่เกิดจากการทดลองเอาบุหรี่จี้เมื่อหลายวันก่อน มันไม่ได้หายไปในเช้าวันถัดมาเหมือนอย่างอื่น และไม่ได้ฟื้นฟูเร็วกว่าปกติแม้แต่น้อย เวลาของตัวผมยังคงเดินต่อไปข้างหน้า กล่าวคือถ้าตายแล้วก็ไม่น่าจะฟื้น แต่จะด่วนสรุปอะไรไม่ได้ ผมยังไม่ได้ลองฆ่าตัวตายหรือฆ่าชาวบ้าน ถึงกระนั้นความรู้สึกผมมันบอกว่าถึงฆ่าไปคนพวกนี้ไม่ตายจริงๆ หรอก แค่ความรู้สึกนะ

บอกตามตรงว่าตอนนี้ก็ยังนึกไม่ออกว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้ดี ตัวผมไม่ได้มีจุดหมายปลายทางอะไรอยู่แล้ว ไม่มีเรื่องรีบร้อน มาเรียก็ปลอดภัยดี ไม่ว่าที่นี่จะเกิดบ้าอะไรขึ้นก็ช่างมัน...อย่างนั้นหรือ?

 


 

ช่วงหัวค่ำ ผมนั่งอยู่ในตรอกแคบที่ปราศจากผู้คน ถามตัวเองอีกครั้งว่าผมจะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างนี้หรือ

ขณะที่กำลังสบตามอง “เอ็ดการ์” อีกาอัปลักษณ์ตัวใหญ่ที่เรียกได้ว่าเป็นจิตใจของผม มันยืนอยู่ที่พื้นใช้จงอยปากไซ้ปีกแหว่งๆนั่นเหมือนอย่างเคย แต่แววตาของพวกเราร้อนรนไม่ต่างกัน...มันรู้ดีว่าผมกำลังคิดอะไร

ผมขยับมือ ชั่วพริบตาที่มันตีปีกขึ้นเตรียมจะบินผมพุ่งมือออกไปคว้าร่างออกมันเอาไว้ อีกาแผดเสียงร้องลั่นอย่างคลุ้มคลั่งกระพือปีกหนี จงอยปากจิกเข้าที่มือไม่ยั้ง ผมซัดมันกลับลงไปที่พื้น คุกเข่าลงใช้มือหนึ่งกดลำตัวไว้อีกมือคว้าปืนออกมาขึ้นนก ปลายกระบอกจ่อที่กลางอกของมัน

ในแง่ความรู้สึกผมว่ามันไม่ต่างอะไรกับกำลังเอาปลายกระบอกปืนยัดปากตัวเอง ร่างกายผมสั่นไปทั้งตัวอย่างควบคุมไม่ได้ ลำคอตีบตันจนหายใจไม่ออก เอ็ดการ์ตีปีกทุรนทุราย ขนนกสีดำปลิวว่อน ผมรู้จักความรู้สึกนี้ดียิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ความกลัวว่าจะต้องตาย กลัวจะต้องหายไปจากโลกนี้ พวกเรารู้จักมันเป็นอย่างดี

ต้องรีบแล้ว...เจ้าอีกานี่ตัวใหญ่กว่าทั่วไปมีพละกำลังมากจนน่ารำคาญ ถ้าผมไม่เหนี่ยวไกตอนนี้ ในอีกไม่กี่วินาทีมันคงจะดิ้นหลุดไปและผมคงไม่มีวันได้ทำแบบนี้อีก ผมจึงรั้งไกปืนด้วยความกล้าทั้งหมดที่มี

…...

เมื่อลั่นไกไปแล้ว หูของผมไม่ได้ยินเสียงอะไร ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะ ควันสีดำก้อนใหญ่ราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำเบียดอัดกันออกมาจากรูกระสุนบนตัวเอ็ดการ์

ร่างผมโดนก้อนสีดำนั่นปะทะเข้าทั้งตัวราวกับกำลังถูกสัตว์ประหลาดกลืนกินเข้าไป เป็นมวลอากาศที่หนักอึ้งแต่ว่างเปล่าและเศร้าสร้อย...นี่คือ ความตาย

เมื่อควันสลายไปอีกาก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

ผมทรุดลงกับพื้น อาเจียนทุกสิ่งทุกอย่าออกมาจนแทบจะขย้อนเอากระเพาะออกมาด้วย แต่ความกลัวเมื่อครู่ยังเป็นตะกอนหลงเหลืออยู่ข้างใน ความรู้สึกยามลงมือสังหารสัตว์แห่งจิตของตัวเองนั้นแตกต่างจากการฆ่าสัตว์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง มันเป็นการฆ่าตัวตาย

อย่างไรก็ตาม ไอ้อีกานั่นกลับมาปรากฎตัวอีกครั้งในเช้าวันถัดมา เกิดการวนซ้ำเช่นเคย นับเป็นครั้งที่สิบสาม ดูเหมือนสัตว์แห่งจิตจะไม่ได้เป็นตัวนำพาให้ผมเข้ามาติดอยู่ในห้วงวันที่แปดนี่

เรื่องบางเรื่องใช้สมองอันเดียวคงไม่พอ บางทีผมควรจะคุยเรื่องนี้กับมาเรียได้สักที


 

ถ้าอ่านแล้วง่วงเรามีบทสรุปให้

 

- โครวเริ่มรู้สึกถึงความปกติตั้งแต่แรกๆ หลังจากนั้นก็เริ่มทำการพิสูจน์ไปเรื่อยๆ

- จนแน่ใจว่าตัวเองติดลูปในลูปที่12

- ลูปที่1โครวอยู่ในห้องพักที่โรงแรมทั้งวัน

- หลังจากแน่ใจว่าติดลูปก็หาข้อพิสูจน์ต่อด้วยการลองฆ่าสัตว์แห่งจิตตัวเอง (ด้วยฟีลลิ่งแบบ มึงเป็นตัวการใช่มั้ย)

- และคงจะหาข้อสรุปให้ตัวเองไปเรื่อยๆตามประสากีค..

ขอบคุณที่อ่านจ้า ไว้เจอกันคราวหน้า